کیمیای هم راهی

پس از سفرهای بسیار

و عبور از فراز و فرود امواجٍ این دریای طوفان خیز

برآنم که در كنار تو لنگر افكنم  

بادبان برچینم  

پارو وانهم

سكان رها كنم

به خلوتٍ لنگرگاهت درآیم  

و در كنارت پهلو گیرم  

آغوشت را باز یابم : 

                                      استواریٍ امنٍ زمین را

                                            زیر پای خویش

دلتنگی‌هايِ آدمي را باد ترانه‌اي می‌خواند

 
روياهايش را آسمانِ پر ستاره ناديده می‌گيرد

 
و هر دانه برفي ـ به اشكي نريخته مي ماند
 

  سكوت سرشار از سخنان ناگفته است

از حركاتِ ناكرده

اعتراف به عشق‌هاي نهان

و شگفتی‌هاي بر زبان نيامده ...

در اين سكوت ، حقيقتِ   ما   نهفته‌ است 
     

 حقيقت تو و من

...