مرا تو بی سببی نیستی...
همچون پرنده كه با شكوه به پرواز در مي آيد ؛
بال مي گشايد و پرواز كنان مي گذرد ؛
مي چرخد و آرام بر هوا مي لغزد ؛
آدمي را نيز هواي پرواز در سر است
تا دور شود ؛ راهش را بيابد
و در آرامش به جستجو پردازد.
همچون پرنده كه بر زمين مي نشيند ؛
بال جمع مي كند ؛ دانه بر مي چيند ؛
به تور صياد و دام خطر مي افتد ؛
آدمي نيز باز مي گردد : آماده
تا خود را به زندگي و تقدير خويش سپارد.
| آدمي بودن |
||
| حسرتا! |
||
| مشکليست در مرز ِ ناممکن. نميبيني؟ | ||
| نهالي نازک به درختي گَشن رساندن را |
|
| (ــ تا به زخم ِ تبر بر خاکاش افکنند |
|
يا نشای سست ِ کاجي را سرسبزی جاودانه بخشيدن |
|
| (ــ از آن پيشتر که صليبيش آلوده کنند |
| رضايت ِ خاطری احساس کردن |
|
| (ــ حتا اگرش به زانو نشاندهاند |
| حتا | |
| هيمهيي انگاشتن بيجان؟) |
□
ميدانم ميدانم ميدانم
با اين همه کاش ایکاش آب ميبودم
گر توانستمي آن باشم که دلخواه ِ من است.
آه
| کاش هنوز |
||
| به بيخبری |
||
| قطرهيي بودم پاک | ||
| از نَمباری |
|
| به کوهپايهيي |
