کیمیای هم راهی

تا خود
	جهان
		به قرار
			بازآيد؟

هان، سنجيده باش
که نوميدان را معادی مقدر نيست!
□

معشوق در ذره‌ذره‌ی جان ِ توست
	که باور داشته‌ای،

و رستاخيز
	در چشم‌انداز ِ هميشه‌ی تو
		به کار است.

در زيج ِ جُست‌وجو
	ايستاده‌ی ابدی باش

که زمين
	از اين‌گونه حقارت بار نمي‌مانْد

اگر آدمي
	به هنگام
		ديده‌ی حيرت مي‌گشود.

□

زيستن

و ولايت ِ والای انسان بر خاک را
	نماز بردن;

زيستن
و معجزه کردن;

ورنه
	ميلاد ِ تو جز خاطره‌ی دردی بيهوده چيست

هم از آن دست که مرگ‌ات،
هم از آن دست که عبور ِ قطار ِ عقيم ِ اَستران ِ تو
از فاصله‌ی کويری ميلاد و مرگ‌ات؟
مُعجزه کن مُعجزه کن

که مُعجزه
	تنها
		دست‌کار ِ توست

اگر دادگر باشي;

که در اين گُستره
	گُرگان‌اند

مشتاق ِ بردريدن ِ بي‌دادگرانه‌ی آن
	که دريدن نمي‌تواند. ــ

و دادگری
معجزه‌ی نهايي‌ست.

و کاش در اين جهان

مرده‌گان را
	روزی ويژه بود،

تا چون از برابر ِ اين همه اجساد گذر مي‌کنيم
تنها دستمالي برابر ِ بيني نگيريم:

اين پُرآزار
	گند ِ جهان نيست

تعفن ِ بي‌داد است.
□

و حضور ِ گران‌بهای ما
	هر يک

چهره در چهره‌ی جهان

(اين آيينه‌يي که از بود ِ خود آگاه نيست
مگر آن دَم که در او درنگرند) ــ

تو
يا من،

آدمي‌يي
	انساني
		هر که خواهد گو باش

تنها
	آگاه از دست‌کار ِ عظيم ِ نگاه ِ خويش ــ

تا جهان
	از اين دست
		بي‌رنگ و غم‌انگيز نماند

تا جهان
	از اين دست
		پلشت و نفرت‌خيز نماند.

□

يکي
	از دريچه‌ی ممنوع ِ خانه
		بر آن تلِّ خشک ِ خاک نظر کن:

آه، اگر اميد مي‌داشتي

آن خُشک‌سار
	کنون اين‌گونه
		از باغ و بهار
			بي‌برگ نبود

و آن‌جا که سکوت به ماتم نشسته
مرغي مي‌خوانْد.

نوميدْمردم را
	معادی مقدّر نيست.

چاووشي‌ اميدانگيز ِ توست
	بي‌گمان

که اين قافله را به وطن مي‌رساند.